|
14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974
Η ΑΣΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ
Συγκλονιστικές αφηγήσεις των κατοίκων
Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΞΕΡΡΙΖΩΜΟΥ
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΠΤΩΜΑΤΑ
Στις 14 Αυγούστου 1974 η Άσσια που γέννησε τον Άγιο Σπυρίδωνα
και το λαϊκό ζωγράφο Μ. Κάσιαλο που η φήμη του ξεπέρασε
τα όρια της Κύπρου, γινόταν κι αυτή λεία στα χέρια του αιμοδιψή
Αττίλα.
Γύρω στις 2.15 μ.μ. δεχόταν τα πολλαπλά και ανηλεή κτυπήματα
πολυάριθμων τουρκικών αρμάτων μάχης και πεζικού που ακολουθούσε
και ενώ το Ρ!Κ μετέδιδε ότι "αι ημέτεροι δυνάμεις αναδιπλούντο
ομαλώς και σθεναρώς" αφήνοντας το λαό σε πλήρη άγνοια
και συσκότιση, η Άσσια ασφυκτικά ένοιωθε τον τούρκικο κλοιό
να την περισφίγγει ολοένα και περισσότερο.
Πολλά θύματα, δεκάδες αγνοουμένων, βιασμοί, βεβηλώσεις κ.α.
καταστροφές, συνιστούν την τραγωδία από την οποία πλήγηκε
η φιλοπρόοδη κοινότητα της Άσσιας. Ίσως να μην υπερβάλλω
αν πω ότι τουλάχιστο σε έμψυχο υλικό οι απώλειες είναι πιο
μεγάλες από οποιουδήποτε άλλου χωριού που πλήγηκε από τον
τούρκικο επεκτατισμό.
ΒΙΑΙΗ ΦΥΓΗ
Η ώρα της βίαιης φυγής ήταν κάτι το φοβερά συγκλονιστικό
όταν μερικοί χωριανοί των ακραίων περιοχών της Άσσιας αντελήφθηκαν
ότι οι οπλισμένοι σαν αστακοί Τούρκοι έμπαιναν στην Άσσια,
με κίνδυνο της ζωής τους, κορνάροντας συνεχώς και φωνάζοντας,
παρότρυναν απ' όπου περνούσαν τους συγχωριανούς τους να
εκκενώσουν όσο γινόταν πιο γρήγορα το χω£ιό για να αποφύγουν
την αιχμαλωσία και τις συνέπειες της.
Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται: Μέσα στη σύγχιση και
τον πανικό που δημιουργήθηκε και κάτω από τους συνεχείς
πυροβολισμούς των Τούρκων που στο μεταξύ μπήκανε από πολλές
μεριές στο χωριό, ο καθένας προσπαθούσε να διαφύγει αδιαφορώντας
για τα υλικά αγαθά του. Αυτό που προείχε ήταν η σωτη ρία
ατόμων κι όχι αγαθών. Εν τούτοις μέσα στην όλη ταραχή πολλοί
γονείς δεν πρόλαβαν να περιμαζέψουν τα παιδιά τους με αποτέλεσμα
σήμερα να υπάρχουν οικογένειες από την Άσσια που έχουν τρία
ή και τέσσερα μέλη αγνοούμεναμεταξύ των οποίων και παιδιά.
Όταν η Άσσια εκκενωνόταν, οι πλατειοί δρόμοι της είχαν γεμίσει,
κυριολεκτικά είχαν πήξει, από τα βαρυφορτωμένα αυτοκίνητα
που ακανόνιστα και εσπευσμένα προσπαθούσαν ν' απομακρυνθούν
από τον κίνδυνο.
Εγκαταλείποντας την Άσσια με τη βία ξέρει ο καθένας ότι
ίσως πρέπει να περάσει πολύς καιρός μέχρι να έρθει κάποτε
το "πλήρωμα του χρόνου" για να την ξαναδεί.
|
